Neden dar geliyor tüm zamanlar, nefes alamıyorum .Tahammülüm kalmadan bu oyuna devam mı ediyorum yoksa.Yarım kalmasın hiçbir şarkı, hiçbir şiir ve hayatımın tam ortasında ölsem mi? Kalsam mı? Bilmiyorum…
Ertelediğim yarınlarım gelir mi? Affet anne sözünü dinlemedim. Ahh dizini döven ben oluyorum şimdi anladım. Dertlerim o kadar çoğaldı ki, hiçbir zamana sığamıyorum nedense.
Açamam kapılarımı bir daha, sevmelerim geride kaldı. Hıçkırıklarıma sakladım, kilidini denize attım.
Hayalimde kalsın soluk soluğa sevdalarım. Üşüdüğüm zamanlar yetecek bana gecenin en ücra köşesinde. Haykırsam da duyacak kimsem kalmadı ki.Soğuk bir solukta can vereceğim tek başıma.
Yıllar önce yitirdiğim bir sözdün sen. CANIM’dın. Şimdi batırdığım gemilerin içinde dibe vurdun. Çözülmeyesin diye geminin dümenine zincirle bağlamışım. Çıkıp karşıma hesap sormayasın diye. Hakkın yok buna..! Bir çare arıyorum hala kendime. Beni hiç anlamayı denemedin. Hiç çaba sarf etmedin. Anlamını hiç bilemeyeceğim zamanlar süzülüyor avuçlarımdan. Bir gecenin ortasında yıldızlar bile teselli etmiyor beni. Ağlıyorum, acı bir söz düşüyor dudaklarımdan.
“Senden nefret ediyorum.”
Aşk mıydı peki? Bilemeden, bitti…
Yolculuklarda kesilen bir biletin ömrü kadardı. Ne uzun soluklu, ne de bir selamlık zamandı. Bir sığınak olmadın bana, boşlukta değildim. Bir aşk şarkısı olamazdın o kadar uzun yanımda kalmadın. Tek bir dokunuşun bile içimi titretmeden çekip gittin.
Ne bekler bu gönül, ne gider.
Hayat her şeye rağmen devam ediyor…
