seni sevmenin bedeli bu muydu?

lazım hayata sana karşı mı yoksa bana karşı mı daha acımasız davrandı?Sen mi yoksa ben mi daha çok üzüldüm?Sorsana bir korkmadan bütün cesaretinle hayat seni mi yoksa beni mi ağlattı?cevap verirmisin?Susuyorsun gene….en güzel yaptığın şey buya gene onu yapıyorsun!susuyorsun çünkü biliyorsun bu hayatın bana karşı daha acımasız olduğunu!zaten bu yüzden çekip girmedin mi;kaçar gibi;seni çok seven uğruna ölmeyi göze almış yüreğimi ellerime bırakıp;ardına bile bakmadan çekip gitmedin mi?beni sevdiğini söyleyip,beni asla yalnız bırakmayacağını söyleyip.benimle bana acımasız oyunlar oynayan hayata karşı birlikte savaşacağını söyleyip çekip gitmedin mi?şimdi yoksun!!bana küçük melekler kadar uzak ölen babam kadar ulaşılmazsın şimdilerde…
Söylesene sana ben mi git dedim?seni her zaman sevdim!yüreğimin en saf en sorunsuz yerini sana verdim!bunu yapmakla kötü mü yaptım?seni sevmenin bedeli bu muydu!bak gene susuyorsun…gene cevap veremiyorsun…En iyi yaptığın işi yapıyorsun!!! Şimdilerde ben kendi hayat çizgimi yeniden çiziyorum.yıkılan kalbimin temellerini yeniden atıyorum.ama sen olmadan.biliyor musun her kırık parçada sana ait bişeyler gördüm.aslında kalbimi yeniden temellendirirken anladım ki o yıkılan yürek tamamıyla sana aitmiş…SENİNMİŞ…Sen gittin gideli artık şarkı dinlemiyorum;sahilde yürüyüp balıklara ekmek atamıyorum;sultan ahmette güvercinlerin arasından geçemiyorum.çünkü oralarda sen varsın.adımlarımı attıkça sen geliyorsun aklıma.ne kadar yepyeni bir yürekle dolaştığımı düşünsemde içim acıyor.eskiden geçirdiğimiz güzel ama şimdilerde bana ızdırap veren günleri hatırladıkça…İÇİM ACIYOR…Bilirsin ağlamayı sevmem harbi kızımdır ya;ağlamak bana göre değildir.herkesin içinde gülüyorum.çünkü yapmam gereken bu bunu biliyorum ama gece karanlığı çökünce İstanbul’a gözlerimdeki yağmur bulutları eriyor…Bilirsin işte ortalığı sel götürüyor…o gözyaşı diyip küçümsenmicek yaşlar senin için aktı biliyor musun.hani sen bana ağlamayı yakıştırmazdn yaaa ama bu sefer sen beni ağlattın…!!!Sanma ki bu satırları bana geri dönmen için yazıyorum sanma ki sensiz yapamıyorum sanma ki seni hala seviyorum…ben aslında güzel geçen ama hüzünlü biten bir aşk romanının son sayfasını yazıyorum…olayın esas kızıyım yaa içimi döküyorum…iki kişilik başlayan bu aşk romanını isterdim ki ölüm bizi ayırdığında bitirelim…AMA OLMADI…ben bu romanı tek kişi olarak tamamlıyorum sensiz…!!! Sana kızıp bağıramıyorum,gözlerinin içine bakıp senden nefret ettiğimi söyleyemiyorum…!!!!her ne kadar kaçıp gitsen de bana destek olduğun günlerde oldu.bunları hatırlayarak vazgeçiyorum…Bugün bir kere daha uzan çamlıcadaki o eski çınarın dallarının altına BENSİZ!bir kere daha bak yıldızlara BEN OLMADAN!!! son bir söz ver bana bir daha karşıma çıkmayacağına dair…ama bu bana verdiğin sözler gibi olmasın erkek sözü ver ve TUT…! Yolun açık olsun.umarım mutlu olursun…aradığın insanı bulursun…hani senin hep bir sözün vardı ya ne zamana üzülsem kulağıma fısıldardın işte o sözü bu sefer aynanın karşısına geç ve kendine söyle…

	Merhaba, Ziyaretçi. Lütfen giriş yapın veya üye olun.	03 Aralık 2008, 02:29:46
		Kullanıcı adınızı, parolanızı ve aktif kalma süresini giriniz

	Gönderen	Konu: seni sevmenin bedeli bu muydu? (Okunma Sayısı 135 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.